M.R. vraagt:
Wij krijgen dezer dagen regelmatig heel goede CVs van Iraniers. Maar we vragen ons af of het verstandig is ze aan te nemen. Weet jij hoe het zit met het laten werken van Iraniers op overheidsprojecten? Hoe wordt daar bij andere tech-bedrijven mee omgegaan?

 

De headhunter antwoordt:

Het is mij ook opgevallen dat er in Europa veel Iraanse ingenieurs met interessante profielen op zoek zijn naar een carrière in de high tech. Dat is op zich niet vreemd, omdat alleen aan de TU/e op dit moment al 148 Iraniërs werkzaam zijn en 28 studenten met de Iraanse nationaliteit zijn ingeschreven. Dat zal aan andere technische universiteiten niet anders zijn vermoed ik. Bovendien zijn er ook veel Iraanse ingenieurs die vanuit Iran bij bedrijven in Europa solliciteren. In Iran hebben een aantal universiteiten een hoog niveau, maar het toekomstperspectief in Iran is voor ingenieurs niet bijzonder goed, heb ik gehoord. Door alle handelsbeperkingen is het vrijwel onmogelijk bepaalde componenten, software en apparatuur te verwerven en dat maakt het leven er niet gemakkelijker op. Daarnaast is het politieke en culturele klimaat in dat land niet voor iedereen even aangenaam en lonkt het vrije westen.

Sinds 2006 heeft de VN-Veiligheidsraad een aantal resoluties aangenomen met de eis dat Iran de verrijking van uranium met het oog op de proliferatie van kernwapens staakt. Deze resoluties gingen steeds meer gepaard met beperkende maatregelen om Iran ertoe te bewegen die eis in te willigen. Wanneer je de recente geschiedenis hebt gevolgd weet je dat dit de laatste jaren in toenemende mate tot spanningen heeft geleid op de wereldtoneel. Dit heeft ook gevolgen gehad voor zowel Iraanse studenten als Iraanse ingenieurs die in Nederland (en de rest van Europa) emplooi zoeken. Dit voorjaar maakte de Nederlandse regering nog bekend dat per direct Iraanse studenten en wetenschappers in Nederland gescreend dienen te worden. De angst bestaat dat hun specialistische kennis wordt gebruikt voor het Iraanse raketprogramma.

Het probleem met betreffende technologie is echter dat hier veel specialismen bij komen kijken, denk o.a. aan werktuigbouw, vliegtuigtechniek, elektrotechniek en kernfysica. Op die manier kunnen wel heel veel ingenieurs gelabeld worden als ‘nucleair’.

Wanneer je aan de andere kant aan de RVO of de IND vraagt welke er belemmeringen zijn voor Iraniërs om te werken bij technologiebedrijven in Nederland, dan wordt je niet veel wijzer. De RVO houdt zich niet bezig met regelgeving vanuit de overheid op dit terrein en laat het over aan het bedrijfsleven. Ook de IND maakt in de kennismigrantenprocedure voor wat betreft Iraniërs geen verschil met andere nationaliteiten. Een antecedentenonderzoek maakt geen deel uit van de procedure.

In het bedrijfsleven is men zich intussen wel degelijk bewust van de problematiek. Navraag bij enkele grote semiconductorbedrijven leert dat Iraniërs op de zwarte lijst staan, samen met Noord-Koreanen. Realiseer je dat Cadence een Amerikaans bedrijf is en dat zij niet wil dat Iraniërs met deze Amerikaanse technologie in contact komen. Hetzelfde geldt voor ADS, MatLab en andere EDA Software. Deze bedrijven hebben veel technologie in huis die op de één of andere wijze toepasbaar is in de defensie- of nucleaire industrie. Dat maakt het voor Iraanse ingenieurs wel erg moeizaam om een functie te vervullen binnen de R&D afdeling van een chipbedrijf.

Het is eigenlijk navrant dat zoveel Iraanse Ingenieurs met deze ‘boycot’ te maken hebben. Immers zal maar een enkeling daadwerkelijk kennis hebben ‘doorgespeeld’ die is gebruikt in massavernietigingswapens of raketprogramma’s van genoemde landen. Wat ik hoor over de Iraanse ingenieurs die in het vrije westen werkzaam zijn is dat zij over het algemeen bijzonder goed in de westerse cultuur passen, zeer gemotiveerd zijn voor hun werk en over een goed technisch inzicht beschikken.